O EALF – Europe Alumni Leadership Fellowship pisałam Wam już w grudniu. Miałam ten zaszczyt dostać się do programu skierowanego do absolwentów Programów Rozwoju EduLiderstwa z różnych krajów Europy. Kilka dni temu skończyłam tę ponad półroczną przygodę, a więc czas na wnioski.

Liderstwo w edukacji

Program miał na celu rozwinięcie postaw eduliderskich w kontekście edukacji. Byłam wśród 28 osób z całej Europy, które w różnych rolach przyczyniają się do poprawy i rozwoju edukacji w swoich krajach. Jednym z głównych celów organizacji Teach for All jest rozwój Collective Leadership – Kolektywnego Przywództwa, rozumianego jako wspólnego działania na rzecz tego, aby każde dziecko mogło rozwinąć swój potencjał. W edukacji można działać na wielu frontach, ale wspólne działanie, zjednoczone wokół jakiegoś celu zawsze przynosi lepsze skutki niż walka w pojedynkę.

EALF – konkrety

Na czym w zasadzie opierał się EALF? To naprawdę trudne do wytłumaczenia, jeśli się samemu tego nie przeżyje, ale postaram się 🙂

Zacznijmy od tego, że program trwał pół roku i odbywał się w trybie hybrydowym. Dwa spotkania – na początek i koniec były stacjonarnie. W styczniu spotkaliśmy się na 4 dni w Bukareszcie, a w czerwcu w Turynie. W międzyczasie 2 razy w miesiącu mieliśmy sesje online, niektóre z nich były grupowe i zorientowane wokół jakiegoś tematu, inne odbywały się przy współudziale jakiegoś zaproszonego gościa. Sesje te były bardzo inspirujące i otwierające. Oprócz tego byliśmy podzieleni na mniejsze podzespoły tzw. pods, w ramach których również spotykaliśmy się online i omawialiśmy codzienne działania. Ponadto cały czas byliśmy otoczeni opieką naszych mentorów i twórców programu (była to druga edycja, a szykują się następne). To tyle, jeżeli chodzi o konkrety, a więc jak to wyglądało?

Międzynarodowa wioska wsparcia

Po pierwsze jednym z celów programu było znalezienie grupy wsparcia na poziomie międzynarodowym. Osób, które myślą podobnie o edukacji, a czasem nie, i to też jest ok, bo stwarza pole do dyskusji. Tak, jak podczas programu w Teach for Poland, znalazłam swoją wioskę wsparcia wśród uczestników programu, tak podczas EALF zadziała się dla mnie ta sama magia, ale w międzynarodowym kontekście. Sieciowanie uważam za jeden z największych atutów tego programu, gdyż teraz mam znajomych w całej Europie, którzy są związani z edukacją w bardzo różny sposób: od edukatorów, nauczycieli różnego szczebla, przez dyrektorów szkół, pracowników NGOsów, organizacji EdTech, założycieli biznesów edukacyjnych, po osoby pracujące w Ministerstwach Edukacji.

Rozwój to podstawa

Po drugie – zmiana mindsetu. Praca w edukacji jest silnie obciążająca psychicznie i wypalająca. Między innymi dlatego, że wiąże się z przyjmowaniem bardzo wielu ról oraz często działaniem wbrew systemowi, który jest archaiczny i nieskory do zmiany. Podczas EALF mieliśmy bardzo dużo sesji poświęconych autorefleksji i refleksji grupowej, które miały na celu przejście od myśli A (niewspierającej), do myśli B (wspierającej).

• Czuję się samotną wyspą –> Jestem częścią większej całości
• Czuję, że utknęłam w rozwoju –> Uczę się doceniać złożoność procesu mojej ścieżki
• Mam problem, aby wyjść poza tryb codziennego gaszenia pożarów –> Wiem, że to nie sprint, a maraton

Ponadto jako uczestnicy wypełnialiśmy złożony kwestionariusz osobowości, na podstawie którego opracowano indywidualne raporty, które były podstawą do pracy coachingowej podczas sesji. Super sprawa!

Myślenie systemowe

Po trzecie, myślenie systemowe. Dużo czasu spędziliśmy na refleksji nad naszymi kontekstami edukacyjnymi. Co tworzy system, w którym się znajdujemy, jakie są role poszczególnych aktorów, gdzie my się znajdujemy, czy rozwijamy swój potencjał, czy gdzieś utknęliśmy, co ma wpływ na poszczególne ogniwa? Te i wiele innych pytań prowadziły do tego, aby każdy z nas indywidualnie poszukiwał odpowiedzi. Dzięki temu nabyłam większego zrozumienia dla kontekstu edukacyjnego, w którym się znajduję, rozumianego jako kontekstu polskiego, kontekstu szkoły publicznej, kontekstu systemu oświaty, kontekstu społeczności lokalnej, kontekstu konkretnej szkoły, której pracuję. Uświadomiłam sobie, na co mam wpływ i gdzie chcę mieć wpływ oraz jak do tego zmierzać.

Wyjście spoza bańki

Po czwarte, kontekst międzynarodowy. Dzięki dwóm spotkaniom stacjonarnym, miałam szansę odwiedzić szkoły w Rumunii i Włoszech oraz poznać zasady działania ich systemów oraz bolączki, z którymi się borykają, a także rzeczy, które działają dobrze. Ponadto, dzięki poznaniu tylu fantastycznych osób z wielu krajów dowiedziałam się jak funkcjonują szkoły w innych europejskich krajach, jak są zorganizowane, jakie dobre praktyki stosują. Często nie kwestionujemy pewnych rzeczy funkcjonujących w naszych systemach, środowiskach, szkołach tylko dlatego, że tak było przez x lat. Dzięki takim spotkaniom otwieramy się na nowe i zaczynamy zadawać pytania, o których nie pomyślelibyśmy na co dzień. Dokładnie o takie wyjście poza swoją bańkę mi chodziło.

Koniec to początek

EALF – Program Rozwoju Liderstwa Edukacyjnego to jedna z najwspanialszych przygód w mojej zawodowej ścieżce. Wyniosłam z niej rozwój, pewność siebie, wiedzę, znajomości, przemyślenia i wiele, wiele więcej. Najlepsze jest to to, że EALF to był dopiero początek, gdyż dzięki programowi zaczęły się dziać różne fajne edukacyjne projekty, oparte na społeczności, którą udało nam się zbudować. To be continued….

Artykuł Staż w europejskim programie Teach for All pochodzi z serwisu Kalina Beczak.

EALF – European Alumni Leadership Fellowship. Program skierowany jest do Liderów i Liderek Edukacyjnych, którzy są Absolwentami 2-letnich programów rozwojowych w ramach poszczególnych organizacji „spod parasola” Teach for All”. W moim wypadku była to oczywiście Fundacja Teach for Poland, w ramach której w lipcu 2023 roku ukończyłam PREL (Program Rozwoju EduLiderstwa).

Program będzie trwać 6 miesięcy, odbywać się będzie hybrydowo (2 spotkania na żywo, resztę online) i uczestniczyć w nim będzie 29 osób z różnych europejskich krajów m.in. Estonii, Słowacji, Hiszpanii, Włoch, Kosowa, Bułgarii, Szwecji, Izraela.

Misja – zwiększać wpływ

Misją programu jest rozwój liderstwa w taki sposób, aby zwiększać wpływ na zmianę w edukacji. Zmiana odbywa się na wielu poziomach i w różny sposób. Wszystko po to, aby każde dziecko na świecie mogło odkryć i rozwijać swój potencjał.

Na czym polega program?

• 6 miesięcy (styczeń-czerwiec 2024)
• 2 spotkania na żywo w europejskich miastach (warsztaty + wizyta w lokalnej szkole)
• 2 spotkania online/miesiąc całej kohorty
• 1 spotkanie online/miesiąc w mniejszych grupach
• rozmowy z ekspertami
• wymiana doświadczeń między absolwentami
• rozwój osobisty z mentorem

Artykuł Europo, nadchodzę! pochodzi z serwisu Kalina Beczak.

Jak to się wszystko zaczęło?

To był początek 2019 roku, mój trzeci rok pracy jako nauczycielki. Z jednej strony poznałam już wszystkie blaski i cienie tego zawodu, z drugiej, miałam jeszcze dość świeże spojrzenie na to, co działo się w edukacji. Czułam, że wiele rzeczy w polskiej szkole jest do zmiany, ale nie potrafiłam jeszcze sama dokładnie określić, co jest nie tak i jak to naprawić. Ponadto zaczęłam się czuć w mojej pracy dość samotnie, brakowało mi wsparcia i rozmowy z osobami, które podchodzą do systemu krytycznie i chcą robić „coś więcej”. Wtedy natrafiłam na ogłoszenie o naborze do programu, który miał zmienić moje zawodowe życie…

Fast foward do lipca 2015

Pierwszy Instytut Wakacyjny, mentoring, spotkania, learning circle, kolejne lato, projekt społeczny, masa szkoleń, webinarów, inspiracji, warsztatów, tony rozmów, ankiet, refleksji. Te dwa laty były intensywne, szybkie, ale jakże rozwijające i satysfakcjonujące. Udział w programie dał mi wiele więcej, niż się spodziewałam, ale gdybym miała wypunktować, to oto moje wnioski. Co dał mi program?

• przede wszystkim grupę wsparcia, wioskę nauczycieli, EduŚwirów, jak sami się nazywamy, którzy są pasjonatami edukacji, a jednocześnie specjalistami w wielu dziedzinach, energetycznymi bombami i ludźmi o niezwykłej charyzmie i empatii. To dzięki nim poczułam, że przynależę do wspólnoty.
• rozwój – masę warsztatów rozwijających mnie od strony wiedzy, umiejętności i kompetencji. Do najbardziej wartościowych zaliczam: metoda dramy, neurodydaktyka, NVC, debaty w edukacji, STEAM.
• mentoring, w ramach którego pracowałam nad swoimi celami, mocnymi stronami i obszarami do pracy
• szersze spojrzenie na edukację, spotkania z niezwykłymi ludźmi, możliwość wymiany poglądów
• możliwość przynależności do sieci globalnej Teach for All, w ramach której łączy nas wspólny cel – umożliwienie każdemu dziecku odkrycia i rozwinięcie swego potencjału

Teach for Poland – dziękuję za te dwa lata <3

Artykuł Jestem Absolwentką Programu Rozwoju EduLiderstwa Teach for Poland! pochodzi z serwisu Kalina Beczak.

Znienawidzony „Pan Tadeusz”. To od niego wszystko się zaczęło 🙂 Trudno pracować z lekturą, gdy tylko 1-2 osoby w klasie przeczytały książkę. Dwoiłam się wiec i troiłam, żeby jakoś tego „Pana Tadzia” oswoić. Skutkiem było powstanie kilku fantastycznych prezentacji na wybrane tematy związane z lekturą. Uczniowie pracowali w grupach, dzielili się zadaniami, a wyszły z tego prawdziwe perełki – np. zielnik roślin występujących w epopei, rozprawa o XIX-wiecznej modzie albo gazeta „Głos Soplicowa”.

Daremna praca ucznia

Po pracy nad projektami naszła nas refleksja – szkoda, że te wszystkie prezentacje trafią do wirtualnego „kosza” – nikt z nich nie skorzysta, a przecież co roku każda klasa ósma „męczy się” z „Panem Tadeuszem”. Od tego przeszliśmy do głębszej refleksji: brakuje w szkole miejsca na wymianę pomysłów.

Uczniowie narzekali, że jest przecież wiele rzeczy, którymi mogliby się pochwalić przed innymi, a przynajmniej dać im do wykorzystania. Na lekcjach często pracowaliśmy metodą projektową: tworzyliśmy stacje zadaniowe, escape roomy, prezentacje. Ponadto uczniowie zauważyli, że jest słaba integracja międzyklasowa. Może to dobry moment, żeby tę więź zbudować?

Masz problem? Stwórz projekt

I tak powstał projekt w oparciu o problem – w szkole brakuje miejsca od uczniów dla uczniów, w którym można dzielić się fajnymi materiałami edukacyjnymi. Stworzymy więc Pomysłodzielnię – miejsce do dzielenia się pomysłami. Fizyczny regał, na którym pojawią się ciekawe pomoce, z których będzie mogła korzystać cała szkoła. Zrobiliśmy plan, trzeba było iść do pani dyrektor, porozmawiać o miejscu na regał, uzyskać akceptację i… jedziemy!

Lista zadań

Pracowaliśmy zespołowo, mieliśmy dużo zadań do wykonania:

-wybór miejsca na regał oraz samego regału (zdecydowaliśmy kupić nowy), a następnie złożenie go

Na regale na początek trzeba coś postawić, a więc:

-stworzenie albumu z prezentacjami z „Pana Tadeusza” do wykorzystania dla kolejnych klas

-stworzenie gry terenowej dla innej klasy w celu integracji

-zebranie innych pomocy do umieszczenia na regale

-promocja idei w szkole

I tak oto pomysł przerodził się w rzeczywistość. Do składania mebla zaangażowaliśmy rodziców, a uczniowie składali pudła, kartony i robili ozdoby.

Wnioski z realizacji

W tego typu projektach chodzi nie o efekt finalny, ale wszystko to, co zadziewa się po drodze. Uczniowie mieli szansę na rozwinięcie wielu potrzebnych kompetencji: kreatywności, komunikacji, rozwiązywania problemów, organizacji pracy, podziału zadań, delegowania zadań, współpracy i innych. W trakcie pracy nad projektem mogli nabyć przekonania, że wiele zależy od chęci i że ich głos się liczy. Budowali sprawczość, pewność i poczucie własnej wartości, a to największy mój sukces.

Projekt został sfinansowany przez organizację Teach for Poland.

Artykuł Pomysłodzielnia – projekt społeczny pochodzi z serwisu Kalina Beczak.

Pruska szkoła nadal żywa

Czerwony pasek to dla mnie kwintesencja nieprzystawalności szkoły do obecnych realiów. Relikt przeszłości, gdy szkoła według modelu pruskiego miała kształcić przyszłych pracowników fabryk. Osoby przede wszystkim posłuszne, odtwórcze, uczące się według konkretnego schematu i osiągające zadowalające oceny ze wszystkich przedmiotów.

Co roku żal mi uczniów (i rodziców), którzy podczas uroczystego zakończenia roku nigdy nie wyjdą na środek sali tylko dlatego, że ktoś kiedyś zdecydował, że średnia 4,75 i zachowanie bardzo dobre lub wzorowe świadczą o tym, że jest się lepszym uczniem.

W szkole systemowej nie docenia się kreatywności, indywidualności, współpracy, empatii i wielu innych cech, które faktycznie wpływają na szczęście jednostki w przyszłości. Docenia się natomiast przeciętność, „pilność”, posłuszeństwo. Znam mnóóóóstwo uczniów, którzy są wybitni z jakiejś dziedziny, nawet nie szkolnej, np. świetne rysują, tworzą własne gry komputerowe, są opiekuńczy i troskliwi wobec zwierząt i wiem, że te osoby nigdy nie dostaną paska…

Zanim wręczyłam paski

Z mojej niezgody na obecny kult paska, rankingi i oceny wyszła decyzja o dołączeniu w tym roku szkolnym do akcji „Pasek dla każdego ucznia”. Chciałam pokazać WSZYSTKIM moim uczniom, że każdy z nich jest wartościowy, kompetentny, zdolny i wyjątkowy.

Przedstawiłam uczniom ideę akcji i na początku poprosiłam o to, aby każdy przypisał się do jednej lub dwóch kategorii:

–niebieski pasek: dla komputerowców; osób, które kochają nowoczesne technologie, odkrywają wirtualny świat, kodują itp.

–żółty pasek: dla społeczników; osób angażujących się w pomoc innym np. w samorządzie lub wolontariacie

–zielony pasek: dla ekofreaków; osób, dla których los klimatu i planety nie jest obojętny

–pomarańczowy pasek: dla sportowców, osób, które amatorsko lub profesjonalnie uprawiają sport

–różowy pasek: dla twórców i wrażliwców; osób, które lubią wyrażać siebie, czy to poprzez śpiew czy gotowanie

–fioletowy pasek: dla intelektualistów: osób, które krytycznie myślą, stawiają na samorozwój i rozwój duchowy

Pasek dla każdego

Paski wycięłam z kolorowego bloku i włożyłam do koszulki razem ze świadectwem. Podczas rozdawania pojawiło się mnóstwo emocji i ciekawości, niektórzy w napięciu oczekiwali na to, kto jaki pasek otrzyma. Najważniejsze jednak, że pasek otrzymali wszyscy. Widziałam wdzięczność i dumę w oczach moich wychowanków, którzy bardzo cieszyli się z gestu. Znają mnie i moje podejście do pewnych aspektów szkoły systemowej, więc decyzja o dołączeniu do akcji była zwieńczeniem mojej całorocznej pracy z uczniami, której celem jest pokazanie, że każdy jest inny i wartościowy, a oceny nie definiują nikogo jako człowieka.

Gdzie szukać info?

Pomysłodawczynią akcji #pasekdlakazdegoucznia jest działaczka edukacyjna Wioletta Matusiak. Do akcji można dołączyć każdy. Po więcej informacji zajrzyj na stronę www.

Artykuł #Pasekdlakazdegoucznia pochodzi z serwisu Kalina Beczak.